هر وقت کسی مطلب جدیدی بفرستد‌(کاما) به صورت خودکار مطلب را می آورد و تا وقتی آن را نخوانی همانجا به صورت unread نگه می دارد. و بعد از آنکه مطلب را خواندی(کاما) آن را از لیست حذف می کند.
م.ج مطلب جدیدی نوشته بود. و طبق معمول مطلب برای من ارسال شد. چند بار آن را خوانده ام ولی باز هم می بینم که به لیست مطالب خوانده نشده اضافه می شود. یعنی هنوز unread است.

 مطلب این بود که: در هر لحظه به خداوند نیازمندیم!

بچه تر که بودم -حدوداً راهنمایی- یه مدتی کتابخانه شده بود پاتوق ام. بیشتر کتابهای تخیلی (ژول ورنی) و یه مدتی هم پلیسی می خواندم. هر چه داستان از آرتور کنان دویل (خالق داستانهای شرلوک هولمز) و آگاتا کریستی توی کتابخانه بود را خواندم و بعضاً ایزاک آسیموف.

الان دیگه فقط کتابهایی را می خوانم که کسی ازشان تعریفی کرده باشد. مثلا «خداحافظ گاری کوپر» را قبلا دست هم اتاقی ام دیده بودم ولی میلی به خواندنش نداشتم تا اینکه رضا امیرخانی به عنوان یکی از بهترین های خواندنی ازش تعریف کرد.

شاید نزدیک نمایشگاه کتاب پارسال بود که همشهری جوان چند تا کتاب معرفی کرد که قرار بود توی نمایشگاه عرضه بشوند. مدتی گذشت و توی کتابخانه خوابگاه، بین کتابهایی که جدید خریده شده بودند یک اسم آشنا دیدم: حق السکوت اثر ریموند چندلر.

یاد مطلب همشهری جوان افتادم که آن را به عنوان یک داستان پلیسی بسیار جذاب و مشهور معرفی کرده بود. تعطیلات عید فطر فرصت مناسبی بود که تمامش کنم.

از نظر داستانی و ماجرا، تحفه ای نبود و چندان تحسین برانگیز نبود. یک ماجرای سرگرم کننده که خواننده را با یک سری سوال روبرو می کند و در فصل پایانی جواب سوالها را به راحتی می­دهد. و خواننده فقط منتظر است که به انتهای کتاب برسد و از فصل های دیگر کتاب لذت چندانی نمی برد.

اما این کتاب از چند جهت برایم جالب بود.

پشت جلد کتاب به نقل از بیلی وایدلر در تمجید از کتاب و نویسنده نوشته شده بود: «همیشه به گفت و گوهای آثار چندلر رشک برده ام». از خلال گفت و گوهای شخصیتهای داستان، فرهنگ آمریکایی را می توان تاحدودی شناخت. رک گویی و صراحت همراه با بی ادبی و نامهربانی. این کار را رضا امیرخانی سعی کرده بود در «بی­وتن» انجام دهد ولی هیچ گاه به خوبی چندلر نمی تواند.

برای کسی که فقط دنبال سرگرم شدن است، خواندن این کتاب مفید است.

جهت دیگری که در این کتاب قابل توجه بود شخصیت نقش اصلی داستان (فلیپ مارلو) بود. یکی منتقدین، این فرد را شخصیت اخلاق گرا توصیف کرده است. هنگام خواندن داستان می توان به تعریف یک آمریکایی از اخلاق گرایی پی برد. شاید چیزی که باعث شده است این شخصیت اخلاق گرا معرفی شود این باشد که در چند جای داستان با اینکه می توانست پول هنگفتی به دست بیاورد ولی آن را پس زد و فقط در قبال کاری که انجام می داد پول می گرفت و آن هم متناسب با کار انجام شده. ولی بقیه جنبه های اخلاق چندان در رفتارهای وی دیده نمی شود و حتی گاهی نقض می شود.

پي نوشت:

عيد فطر را در ولايت خودمان گذراندم. قبل از رفتن پيامك زدم به مظاهر كه : هوس سفر نداري ز غبار شهر تهران؟

جواب داد كه: همه آرزويم اما چه كنم كه كار دارم!

چند روز ديگه يعني ۱۷ مهرماه تولدم است.