الف لام میم

رمضان

alef-lam-mim — Tue, 02 Sep 2008 11:27:18 GMT

سلام

سلام بر تو اي ماه زيباي خدا.

سلام بر طراوت و تازگي ات.

سلام بر بوي مهرباني ات.

سلام بر آغوش گشوده ات.

خداي من سلام.

مدتها بود كه منتظر فرصت بودم. اين طفل گريزپاي بازگشته است. و سلام مي كند. مي خواهت در آغوشت گريه كند.

مدتها گذشته است و من هرچه خواسته ام كرده ام. آلوده و شوخ گن آمده ام. امروز احساس مي كنم كه مرا مي پذيري. امروز احساس مي كنم كه به كارنامه بندگانت نگاه نمي كني. نكند كه شرم كنند از آنچه كرده اند و سر افكنده باز گردند از درگاهت.

خدايا مگذار آنچه كه مي ماند حسرت لحظات اين ماه باشد.

گزارشی از برنامه دریاچه گهر

alef-lam-mim — Tue, 02 Sep 2008 08:28:18 GMT

چند دفعه تصمیم گرفته بودیم که بریم. اولین بار خرداد ماه بود. 13و 14 و 15 خرداد که چند تا تعطیلی پشت سر هم بود. نشد.

دفعه های بعد همه توی تابستان بود که دیگه بچه ها دور هم جمع نبودند. هر کسی یه گوشه ی ایران. و هر دفعه یه مشکلی پیش می آمد و برنامه منتفی می شد.

آخر هفته خیلی شلوغ بود و امیدی به رفتن نبود. تا اینکه پنج شنبه ظهر محسن زنگ زد و قرار شد که شب همدیگر را دورود ببینیم. همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاد. پنج شنبه عصر به مقصد بروجرد حرکت کردیم. و از آنجا هم عازم دورود شدیم. در پارک میدان آزادگان همدیگر را ملاقات کردیم. محسن بود همراه یکی از دوستانش.

مواد غذایی مورد نیاز را از دورود تهیه کردیم. آخر شب بود.یک ماشین گرفتیم که ما را تا چشمه دورود(چشمه اول) که آغاز راه دریاچه بود برساند. حوالی ساعت 11 به چشمه رسیدیم. چون برنامه خیلی سریع هماهنگ شده بود، نتوانستیم چادر و کیسه خواب تهیه کنیم و مجبور بودیم شب را با پتو به صبح برسانیم. سرمای صبح و سحر خواب راحت را از ما گرفت. صبح زود بعد از نماز وسایل را جمع کرده و به راه افتادیم. مسیر جاده ای خاکی با شیب ملایم بود. و در کنار این راه تیرهای برق نیز صف کشیده بودند. بعد از حدود یک ساعت ونیم پیاده رود و گذشتن از یکی دو تپه، به ابتدای گردنه پنبه کار رسیدیم. گردنه پنبه کار سخت ترین قسمت کوه نوردی مسیر گهر است. یک گردنه با شیب تند و مسیر نسبتا طولانی. در راه رفت، گردنه سرازیری است و قابل تحمل تر می باشد. بعد از گذشتن از این شیب تند و در پایین گردنه جاده با رودخانه ای که از دریاچه جاری است تلاقی دارد. در این قسمت از راه یک چشمه کوچک وجود دارد که به چشمه دوم مشهور است. از آب چشمه کمی برداشتیم و در همان نزدیکی در کنار رودخانه و در مکانی خلوت اتراق کردیم. زیر درخت و کنار آب روان بساط صبحانه و چای را پهن کردیم. بعد از صبحانه استراحتی کردیم و من به خیال اینکه کم خوابی دارم ساعتی(!) خوابیدم که البته بعد متوجه شدم دلیلش کم خوابی نبوده است. بعد از این استراحت دوباره به راه افتادیم. بقیه مسیر هم جاده ای خاکی با شیب ملایم بود و حتی در راه به چند نفر برخوردیم که با دوچرخه از دریاچه برمی گشتند. بعد از حدود نیم ساعت به چشمه سوم رسیدیم که آب بسیار خنکی داشت. از این چشمه تا دریاچه یک ساعت بیشتر راه نبود. دوباره با شور و اشتیاق به راه افتادیم. در طول مسیر هم از نوای دل انگیز یکی از همراهان بهره بردیم.

بعد از گذشتن از یک گردنه سربالایی با شیب تند ولی مسافت کوتاه، از جنگل کوچکی پدیدار شد که نشان از وجود دریاچه در نزدیکی آن بود. چادرهای مسافرتی هم این را تایید می کردند. سلول های خورشیدی، یکی دو ساختمان کوچک هم در آن حوالی دیده می شد.

بالاخره به دریاچه رسیدیم. در میان گودی بین چند کوه، دریاچه ای آرمیده بود: گهر.

ظهر بود و هوا آفتابی و گردشگران در حال شنا بودند. در در سمت دیگر دریاچه، که حدود نیم ساعت با این سمت فاصله دارد، جنگلی هست که شاید عده ای از وجود آن بی خبر باشند. خلوت تر است و هیزم بیشتر دارد و البته سایه ی بهتر.

یکی از تفاوت های گهر با دیگر مناطق دیدنی این است که حضور خانواده ها است. با اینکه مسیر طولانی و سخت است ولی بسیاری از افراد با خانواده و حتی بچه هایشان به اینجا می آیند. که البته چند دلیل دارد. اول اینکه در کنار دریاچه و قسمت کمپ آن، امکانات رفاهی فراهم شده است. آب چشمه لوله کشی شده، دستشویی های نسبتا تمیز، سکوهای سیمانی، سلول خورشیدی برای تامین برق و روشنایی در شب جزئی از آن است. وجود پاسگاه نیروی انتظامی هم تا حدی امنیت را تظمین کرده است. از آن گذشته، واحدی در آنجا و در چشمه دورود مستقر است که برای حمل بار و مسافر الاغ کرایه می دهد و در طول مسیر می توان تعداد زیادی از آنها (الاغ ها) را دید که وسایل و یا افراد را حمل می کنند.

بعد از پیمودن همان نیم ساعتی که گفتم ، در طول ساحل دریاچه با جنگل رسیدیم. آب دریاچه واقعا منحصر به فرد(مکان) است. بسیار زلال است و تا عمق چند متر به راحتی کف آن دیده می شود. و البته ماهی های ریز و درشت شناور در آن هم.

زیر یک درخت اتراق کردیم. کم کم هوا ابری می شد. چادر نداشتیم و نگران بودیم که باران تا شب ادامه پیدا کند. آتشی روشن کردیم و تا باران تمام شود دستی بر آتش گرفتیم.

چند رگبار کوتاه بود و تمام شد ولی هنوز سقف آسمان چرکین. تا غروب زیر دو تا پتو خوابیدم. الان دیگه فهمیده بودم که مریض شده ام. تب و لرز آنهم جایی مثل گهر. یه جورایی گاومان زاییده بود. درد شدید در قفسه سینه نمی گذاشت به راحتی نفس بکشم. نزدیک غروب بار کردیم تا به ضلع دیگر دریاچه که شلوغ تر بود برویم. یک کمپ وجود داشت که علاوه بر خدمات و امکانات، کارهای اورژانسی هم انجام می داد.

آقایی احمدوند نام بود. معاینه کرد و اکسیژن داد و در حین معاینه چهره اش پر از تعجب و سوال بود. حتی زنگ زد به یک دکتر و مشورت کرد. یک چادر و کیسه خواب هم کرایه کردیم.

یک قرص مسکن عجیب داد و ما حدود 12 ساعت خوابیدیم. صبح بیدار شدیم و هنوز اثر مسکن باقی بود و ما احساس بهبودی کامل می کردیم. آفتاب که خوب بالا آمد وسایل را جمع کردیم، چادر و کیسه خواب را تحویل دادیم و به قصد شنا کردن به کنار دریاچه رفتیم. در کمپ سازمان جنگل بانی و محیط زیست، از دور چهره ای آشنا دیدیم. آقای رضایی بود. کسی که در برنامه آبشار شوی به طور اتفاقی با هم همراه و آشنا شده بودیم و الان دوباره در منطقه اشترانکوه و گهر همدیگر را دیده بودیم.

صحبتی و احوال پرسی کردیم. وقت شنا بود و آغوش دریاچه باز باز. نفر اول من بودم که به آب زدم. زلالی آب بود اطرافم را احاطه کرده بود و پهنای دریاچه حس عجیبی می داد. عکس که گرفتیم از آب بیرون آمدم و کنار اجاقی خودم را گرم کردم. لباس پوشیده و بعد از خداحافظی از رضایی، به راه افتادیم. مسیر ساده بود و بعد از نیم ساعت به چشمه سوم رسیدیم. همزمان یک گروه دانشجویی هم به چشمه رسید صحبتی کردیم و به راه افتادیم. حدود 20 دقیقه بعد چشمه دوم بودیم و ساعت از 11 گذشته بود. از اینجا کم کم گردنه پنبه کار شروع می شد.

دره ای که نگار بود.

در کنار گردنه دره ای هست که رودخانه در دل آن جاری است. دره ای نسبتا تنگ با کوه های صخره ای بلند که جابجا درخت بر روی آنها روییده است. تا ساعت 12 در کنار رودخانه و در دل دره نگار حرکت کردیم. در زیر درختی بار بر زمین گذاشته و اتراق کردیم. مراسم کباب کردن بادمجان و گوجه آغاز شده بود. محسن هم از فرصت استفاده کرده بود و در رودخانه آبتنی می کرد. قرار بود مسیر برگشت از دره باشد. مسیر مشخص نبود. و معمولا کسی از آن عبور نمی کرد. بعد از نهار و نماز من برای تحقیقات میدانی و اطلاع از مسیر و دریافت اطلاعات عملیات به سمت دره حرکت کردم و قرار شد خبر بیاورم که مسیر چگونه است. تنها و با دوربین محسن حرکت کردم. نیم ساعتی را در طول دره رفتم. چه زیبایی شگفت انگیزی! هوا ابری شده بود و من تنها در یک دره برزگ حرکت می کردم. بالا می رفتم و پایین می آمدم. از رودخانه عبور می کردم روی سنگلاخها قدم بر می داشتم. طبق پیش بینی قبلی مسیر مشخصی نداشت و احتمال گم شدنمان زیاد بود. تا اینکه به دو نفر رسیدم که در حال نهار خوردن بودند و آشنا به منطقه. از راه پرسیدم که مرا تحذیر کردند که مسیر خطرناکی است و نرو.

برگشتم در حالی که باران باریدن گرفته بود و رگباری بود. اول درختی پیدا کردم و درکنار تنه درخت پناه گرفتم. بعد لحظه ای فکر کردم که این چه کاری است؟ زیر باران باید رفت. و چه اندیشه کنی باران را؟

شروع کردم به دویدن و دانه های درشت و گرم باران به صورتم می خورد و لباسم خیس از رحمت الهی بود. آب از موهایم می چکید و من دیوانه وار می دویدم.

رگبار تمام شد و من به محل اتراق رسیدم. قرار شد برگردیم و از همان گردنه صعب پنبه کار بالا برویم. از میان بر بالا رفتیم و در مسیر افتادیم. لحظه ای که منتظرش بودیم فرا رسیده بود. جدال با پنبه کار. کوله پشتی، شیب تند، مسافت زیاد، خستگی دیروز، گرفتگی ماهیچه ها بر علیه ما بود.

ولی ایر و باد و مه و ... عجیب با ما همکاری می کردند. هوا ابری و خنک بود و این نعمت بسیاری بزرگی بود. باد با سرعت مناسبی از پشت سر می وزید و به صعود ما کمک می کرد. تمام اراده و توان خود را جمع کردیم تا پنبه کار را تحقیر کنیم. هرچند خیلی سخت بود و اذیت شدیم ولی غرور اجاره نمی داد که تسلیم بشویم و لب به شکوه باز کنیم. لحظات سختی بود بالا را که نگاه می کردیم، یک مسیر طولانی و شیب دار سعی در کوبیدن روحیه ما داشت.

به هر تقدیر، رسیدیم به انتهای گردنه و جایی که سراشیبی آرامی اغاز می شد. نفسی راحت و دمی آب خوردن پس از بدسگال.

هرچند خسته بودیم ولی بقیه راه در نظرمان بسیار حقیرتر از آن بود که اذیت کند. پس از ساعتی، چند ساختمان و دکه و ماشین پارک شده از دور پیدا شد. به چشمه اول رسیده بودیم. نشستیم منتظر که ماشینی به مقصد دورود حرکت کند. نیم ساعت گذشت که جمعیت منتظر به 20 نفر رسیده بود. و یک وانت نیسان رسید و همه پشت ماشین ریختیم و در مسیر پیچ در پیج جاده افتادیم. مناظر اطراف هنوز چشم نواز بود و رنگین کمانی که در دور دست در دل رشته کوهی درست شده بود بازی رنگ آغاز کرده بود. عصر بود که به شهر رسیدیم و مستقیم راهی ترمینال شدیم. و پرونده این برنامه هم بسته شد و من تنها عازم بروجرد و اراک شدم.

تمام.

alef-lam-mim — Sat, 30 Aug 2008 11:38:18 GMT

شاید یک کم اذیت بشوم.
دلداری بده.
پایان راه است.

احساس می کنم آسیب پذیر شده ام.
به دام و دانه نگیرند ...

تبریک

alef-lam-mim — Thu, 28 Aug 2008 09:02:18 GMT

فردا مراسم جشن ازدواج و پیوند دوست بسیار عزیزم و هم اتاقی سابقم احسان است.
آروزی سعادت و خوشبختی برای او و همسر محترم شان.
کاش می آمدی و می خواندی.
کاش این بُعد مسافت نبود و امروز من هم عازم مشهد شده بودم.
کاش می توانستم در مراسم باشم.
به یاد آن شب های عزیز که به حافظ خوانی و شعر خوانی گذشت.
به یاد تفال های تو برای من و تفال های من برای تو و به یاد رضا.
به یاد بحث های شیرین ...
این غزل تقدیم تو:

موجیم و وصل ما ، از خود بریدن است
ساحل بهانه ای است ، رفتن رسیدن است
تا شعله در سریم ، پروانه اخگریم
شمعیم و اشک ما ،در خود چکیدن است
ما مرغ بی پریم ، از فوج دیگریم
پرواز بال ما ، در خون تپیدن است
پر می کشیم و بال ، بر پرده ی خیال
اعجاز ذوق ما ، در پر کشیدن است
ما هیچ نیستیم ، جز سایه ای ز خویش
آیین آینه ، خود را ندیدن است
گفتی مرا بخواهن ، خواندیم و خامشی
پاسخ همین تو را ، تنها شنیدن است
بی درد و بی غم است ، چیدن رسیده را
خامیم و درد ما ، از کال چیدن است
"قیصر امین پور"

پیوندتان مبارک.

ارشد

alef-lam-mim — Tue, 26 Aug 2008 12:45:02 GMT

نتایج نهایی کنکور ارشد را زده اند.
کاش رضا، مهدی، سعید، حسن ...
یاد روزهای سرد زمستان گذشته...
یاد شب های ماه رمضان گذشته...
یاد میوه ی ممنوعه و 70 سال عبادت گذشته...
یاد دوچرخه...
یاد تو ...
دوباره در دلم زنده می شود.

به قول م تیر

alef-lam-mim — Mon, 25 Aug 2008 07:56:18 GMT

نه با من دوست آن گفت و نه آن کرد         که با دشمن توان گفت و توان کرد
گرفت از من دل و زد راه دینم                     ز دین و دل گذشتم قصد جان کرد
کی از شرمندگی با مهربانان                     توان گفت آنچه آن نامهربان کرد
منش از مردمان رخ می‌نهفتم                   ستم بین کآخر از من رخ نهان کرد
تو با من کردی از جور آنچه کردی                  من از شرم تو گفتم آسمان کرد (ای وای)
دو عالم سود کرد آن کس که در عشق        دلی درباخت یا جانی زیان کرد
نه از کین خون هاتف ریخت آن شوخ              وفای او به کشتن امتحان کرد

باز گرفتار غمم کرده ای

alef-lam-mim — Sun, 24 Aug 2008 13:47:18 GMT

تو نیستی و من هنوز
بی تو چون زخم خوردگان
قطره قطره از دست می دهم حیات را
و با آخرین ذره ای که از امید باقی است
نفس آخر را در سینه حبس کرده ام.
شاید که زودتر برسی.
شاید که این آخرین نفس
بی تو تباه نشود.
من بی تو تباهم.
ای مخاطب تمام جمله های عاشقانه ام....

اتوبوس، هجمه تکنولوژی، monopoly.

alef-lam-mim — Tue, 19 Aug 2008 07:29:59 GMT

یکی دو هفته پیش بود که تلویزیون فیلم "اتوبوس" را نمایش داد.
محصول دهه شصت بود فکر می کنم.
روایت داستانی جالب و تاثربرانگیزی بود از ورود تکنولوژی به جامعه توسعه نیافته.
حیف که پایان فیلم باور پذیر نبود و به صورت تماشاگر پسند تمام شد. یعنی همه چیز به خیر و خوشی تمام شد و گویا هیچ هزینه ای در این بین پرداخته نشده بود.
در یک روستا، که به دو بخش تقسیم می شود (بالا ده و پایین ده) و مردم به دو دسته تقسیم می شوند(ده بالایی و ده پایینی).
کدخدای روستا با یک کمپانی اتوبوس در ارتباط است. ده پایینی ها را تحریک می کند که برای رفتن به "شهر" به جای درشکه یک اتوبوس بخرند.
کدخدا به خاطر جوش دادن معامله از کمپانی پورسانت می گیرد. ده پایینی ها هم گوسفند ها و مزرعه و معدن نمک (تولیدات بومی و داخلی) را به شرکت واگذار می کنند و در عوض یک اتوبوس دست دوم رنگ شده را به جای اتوبوس نو می گیرند. همراه با گارانتی.
تا مدتی اتوبوس کار می کند و مردم ده هم خوشحال از این سوغات جدید.
بعد از مدتی، اتوبوس کم کم دچار مشکل می شود و هر دفعه مردم مجبورند بابت تعمیرات و قطعات آن پول بدهند.
بین مردم پایین ده و بالای ده اختلاف است. مردم ده بالایی سوار اتوبوس ده پایین نمی شوند. کدخدا پنهانی به این اختلاف دامن می زند. و سعی می کند یک اتوبوس هم برای ده بالا بخرد و از این راه پورسانت دیگری بگیرد.
تلاشها و توطئه های کدخدا به ثمر می نشیند و مردم ده بالا هم دارایی های خود را (آسیاب مزرعه گوسفند و... ) را می دهند تا یک اتوبوس دست دوم و خراب را به جای یک اتوبوس نو بخرند.
...
..
.
شاید این فیلم تمثیلی باشد از نوع رابطه ما (در چند قرن اخیر تا امروز) و کمپانی ها و کدخدا ها.
شاید دیگر آسیابی و مزرعه ای و گله گوسفندی نداشته باشیم.
شاید هر روز منتظریم که نماینده کمپانی به تعهدات گارانتی خود عمل کند.
سرمایه داشتن مهم نیست. آنچه که تولید سرمایه می کند مهم است.
سرمایه از بین می رود اگر تولید سرمایه نباشد.

یک بازی کامپیوتری هست به نام Monopoly.
دو نفری یا بیشتر می توان آن را بازی کرد. یک صفحه دارد که دورتا دور آن خانه دارد و هر خانه ای یک خاصیتی دارد.
وقتی نوبت هر فرد می رسد، تاس می اندازد. و به اندازه شماره تاس بر روی خانه ها حرکت می کند.
بعضی خانه ها هستند که اگر در آنها قرار بگیری، پول دریافت می کنی.(سرمایه)
بعضی خانه ها هستند که هرکس زودتر در آنها قرار بگیرد صاحب آن می شود. و بعد اگر کسی در خانه کس دیگری افتاد باید به او اجاره بدهد (تولید سرمایه).
بازی وقتی تمام می شود که همه به جز یک نفر ورشکسته شوند. یعنی همه سرمایه خود را از دست بدهند.
در این بازی کسی برنده است که خانه داشته باشد. یعنی درآمد و نه دارایی!
کسی که تولید سرمایه کند.
تولید.

بیماری

alef-lam-mim — Mon, 11 Aug 2008 06:05:18 GMT

شنیده ام که نظر می کنی به حال ضعیفان
تبم گرفت و دلم خوش به انتظار عیادت.

به انتظار عیادت.
شاید اکنون وقت آن باشد.
چند روزی است که بیمارم.

به بوی او دل بیمار عاشقان چو صبا
فدای عارض نسرین و چشم نرگس شد.

مبعث، دوستان، شهر و بندر!

alef-lam-mim — Tue, 05 Aug 2008 07:00:18 GMT

(1)

اینکه تصمیم گرفتم برای مبعث پیامبر به خانه بروم چند دلیل داشت. مثلا اینکه یکی دو ماه بود نرفته بودم.

با اینکه چند تا کار پیش آمده بود و تنبلی هم مزاحم بود، باز هم مصر شدم که بروم.

به چند دلیل. یکی اینکه روز مبعث عقد رضا بود و دعوت کرده بود و دوست داشتم باشم.

دوم اینکه آقای پ که از بهترین دوستان و نزدیکانم بود، برای عقد رضا می آمد و دوست داشتم بعد از مدتها ببینمش و گپ و گفتی داشته باشیم.

سوم اینکه مظاهر هم داشت می آمد. و خبر داده بود که مبعث میرم دی. و دوست داشتم برویم و صحبتی کنیم که آشنای درد است.

به هر صورتی که بود خودم را آزاد کردم و به مقصد اصفهان سوار اتوبوس شدم. توی آن شلوغی قبل از تعطیلات، ماشین گیر آوردن سخت بود.

در اصفهان هم بعد از اینکه 60 دقیقه در صف بودیم سوار اتوبوس شدیم. فعل را جمع به کار بردم چون وقتی توی صف ایستادم دیدم نفر جلوییم، م.ر از همکلاسی های دبیرستان است. از گذشته گفتیم و از آینده و از کنکوری که می خواست سال دیگر بدهد و مشورت می گرفت. تا اینکه رسیدیم به مقصد.

مغرب بود و وقت نماز و شب عید.

فردای آن روز، بعداز ظهر به همراه چند تا از دوستان رفتیم مراسم عقد.

یک ساعت بیشتر ننشستیم که من مجبور شدم بلند شوم و راهی جایی دیگر شوم. هنوز مراسم شروع نشده بود و رضا هم نیامده بود.

خلاصه اینکه مراسم عقد را نبودیم. با آقای پ در حد سلام و علیک صحبت کردیم و بعدش هم او رفت و دیگر ندیدیمش. و مظاهر هم که شب رسیده بود، را در حد سلام و علیک دیدم. و روز بعد که پیامک زدم کجایی؟ با مهربانی جواب داد که: تهران!

و همه دستاورد من از اینبار آمدنم همین سلام و علیک ها بود.

(2)

به یاد روزهای گذشته جوانی و دوران اول دبیرستان، شب را روی پشت بام خوابیدم. خنکای نسیم شامگاهی و درخشش ستارگان و سرمای صبح هنوز دلپذیر و مدهوش کننده بود.

نیمه های شب بود که با سر و صدای خیابان بیدار شدم. به مناسبت اعیاد اسلامی(!) و به مبارکی و میمنت جشن های ازدواج رونقی گرفته اند و در هر محله و کوی و برزن خبری از این پیوندهای آسمانی هست.

سر و صدای مذکور حاصل شادی عده ای از خواهران وجیهه شرکت کننده در همین مراسم ها بود که سوار بر ماشین(نمی دانم مینی بوس بود یا وانت یا اتوبوس یا ...) در حالی که تنبک می زدند و دست می زدند و ترانه می خواندند و احتمالا موزون حرکت می کردند(!) از خانه عروس به خانه داماد می رفتند یا برعکس (حالا برعکس!).

در عالم خواب و بیداری بودم و درست متوجه منظورشان نشدم. ولی بیت دوم شعری که می خواندند این بود که: تو عروس بندری.

و من در حالی که بین عالم خواب و بیداری معلق بودم، تا صبح به این فکر می کردم که عروس بندر در شهر ما که کیلومترها از بندر فاصله دارد چه کار می کند؟ مگر خانه و زندگی ندارد؟